යදම් බිද විත් නුඹ හෙමින් සැරේ
යහන් තල ගිනි තියා සීරුවට
බලන් හිටියා කිසිත් නොවු ලෙස
සැනෙන් නිම විය වසත් කාලය,
සොවින් බර නුවන් අබියස
දුමින් වලා තිර මවමින
බලන් ඉන්නා අපූරුව,
මිනිස් නොමිනිස් කමක
අරුත් වටහා දුනි මෙමට......
                                        චමෝ